نوار نانویی ۳ داروی مسکن را در کمتر از ۲ ثانیه آزاد می کند
نئوپدیا: محققان دانشگاه کرنل (Cornell University) فیلمی نانوفیبری و فوق سریع ساخته اند که می تواند سه ماده دارویی مسکن را در مدت زمانی کمتر از دو ثانیه آزاد کند.
به گزارش نئوپدیا به نقل از مهر، این فیلم که ظاهری شبیه نوارهای تنفسی حل شونده در دهان دارد، تلفیقی از آسپرین، پاراستامول و کافئین را در خود جای داده و در آزمایش ها توانسته است حدود ۹۰ درصد مواد دارویی موجود را در کمتر از دو ثانیه آزاد کند؛ دستاوردی که می تواند راه جدیدی برای مصرف سریع و آسان دارو، بخصوص برای اشخاصی که در بلع قرص مشکل دارند، بوجود آورد.
تصور کنید به جای بلعیدن یک قرص، تنها کافی باشد یک نوار بسیار نازک را روی زبان قرار دهید و تقریبا دو ثانیه بعد، بخش عمده ای از ترکیب دارویی آن آزاد شده باشد. این ایده حالا از مرحله تصور فراتر رفته و به یک فناوری نانویی آزمایشگاهی تبدیل گشته است.
پژوهشگران دانشگاه کرنل یک فیلم نانوفیبری توسعه داده اند که می تواند سه داروی مسکن را به شکل هم زمان در خود جای دهد و با سرعتی چشم گیر در محیط آبی حل شود. نتایج این مطالعه در مجله International Journal of Pharmaceutics انتشار یافته است.
این فناوری می تواند برای گروه هایی مانند کودکان و سالمندانی که جویدن یا بلعیدن قرص برایشان دشوار است، اهمیت ویژه ای داشته باشد. البته کاربرد آن به این گروه ها محدود نمی شود و در صورت موفقیت در مراحل بعدی توسعه، می تواند به عنوان شکل دارویی جایگزین برای مصرف کنندگان عمومی هم مورد استفاده قرار گیرد.
پروژه به سرپرستی تمر اویار (Tamer Uyar)، دانشیار علوم الیاف در دانشکده بوم شناسی انسانی دانشگاه کرنل، انجام شده و اصلی چلبی اوغلو (Asli Celebioglu)، پژوهشگر پسادکتری سابق این دانشگاه، نویسنده اصلی مقاله است.
پایه این فناوری، استفاده از نانوالیاف است؛ ساختارهایی که قطر آنها حدود هزار برابر کوچک تر از قطر یک تار موی انسان است. همین ابعاد بسیار کوچک سبب می شود سطح ویژه نانوالیاف بسیار زیاد باشد و بتوانند با محیط اطراف خود برهم کنش مؤثرتری داشته باشند.
اما محققان برای ساخت فیلم دارویی خود سراغ انتخابهای رایج در صنعت داروسازی نرفتند. آنها به جای استفاده از پلیمرهای خوراکی متداول، ماده ای به نام سیکلودکسترین (Cyclodextrin) را انتخاب کردند؛ یک الیگوساکارید حلقوی که از نشاسته تولید می شود.
یکی از انواع مورد استفاده در این تحقیق، هیدروکسی پروپیل-بتا-سیکلودکسترین بود. گروه اویار پیشتر هم از ساختارهای الیافی مبتنی بر سیکلودکسترین در کاربردهای محیط زیست بهره برده بود و نشان داده بود که چنین غشاهایی می توانند در حذف آلاینده هایی مانند تریکلوزان از آب مؤثر باشند.
اما در کاربرد دارویی، سیکلودکسترین یک مزیت مهم دیگر دارد. خیلی از داروها به خوبی در آب حل نمی شوند و این موضوع می تواند بر میزان جذب و فراهمی زیستی آنها اثر بگذارد. سیکلودکسترین می تواند با برهم کنش با مولکول های دارویی، حلالیت آنها در آب را افزایش دهد و با این حال تا حدی مزه نامطلوب دارو را هم پنهان کند.
این ویژگی، سیکلودکسترین را به گزینه ای مناسب برای ساخت یک فیلم دارویی حل شونده در دهان مبدل کرده است.
تولید نانوفیلم تنها با آب
یکی از جنبه های قابل توجه این فناوری، روش ساخت آن است. محققان برای تولید نانوالیاف از فرآیندی به نام الکتروریسی (Electrospinning) استفاده کردند. در این تکنیک، میدان الکتریکی یک جریان بسیار باریک از محلول را بسمت خود می کشد و از آن الیاف فوق العاده نازک تولید می کند.
در سامانه جدید، محلول مورد استفاده شامل آب، سیکلودکسترین و مواد دارویی بود. به این ترتیب، بر خلاف خیلی از فرآیندهای متداول تولید فرمولاسیون های دارویی که به حلال های آلی متکی هستند، این شیوه از آب به عنوان حلال استفاده می نماید.
پژوهشگران باور دارند این خصوصیت می تواند فرایند تولید را پاک تر و سازگارتر با محیط زیست کند. از طرفی، از آنجائیکه فناوری الکتروریسی حالا در مقیاس صنعتی قابل استفاده می باشد، امکان توسعه و مقیاس پذیری این شیوه هم وجود دارد.
سه دارو در یک فیلم نانویی
پژوهشگران در ابتدا قصد داشتند فیلم نانوفیبری را برای انتقال تنها یک دارو توسعه دهند، اما در ادامه تصمیم گرفتند چالش پیچیده تری را آزمایش کنند: قرار دادن سه دارو در یک ساختار واحد.
ترکیب انتخاب شده شامل اسید استیل سالسیلیک یا آسپرین، پاراستامول و کافئین بود. نسبت این سه ماده هم مشابه ترکیب دارویی موجود در مسکن تجاری اکسدرین (Excedrin) است که برای درمان سردرد و میگرن مورد استفاده قرار می گیرد.
پیش از ساخت فیلم نهایی، محققان ابتدا برهم کنش های میان سه دارو و مولکول های سیکلودکسترین را بررسی کردند.
حرف آخر اینکه به گزارش نئوپدیا به نقل از مهر، این فیلم که ظاهری شبیه نوارهای تنفسی حل شونده در دهان دارد، ترکیبی از آسپرین، پاراستامول و کافئین را در خود جای داده و در آزمایش ها توانسته است حدود ۹۰ درصد مواد دارویی موجود را در کمتر از دو ثانیه آزاد کند؛ دستاوردی که می تواند راه جدیدی برای مصرف سریع و آسان دارو، بویژه برای افرادی که در بلع قرص مشکل دارند، بوجود آورد. تصور کنید به جای بلعیدن یک قرص، تنها بس باشد یک نوار بسیار نازک را روی زبان قرار دهید و حدودا دو ثانیه بعد، بخش عمده ای از ترکیب دارویی آن آزاد شده باشد. البته کاربرد آن به این گروه ها محدود نمی شود و در صورت موفقیت در مراحل بعدی توسعه، می تواند بعنوان شکل دارویی جایگزین برای مصرف کنندگان عمومی هم مورد استفاده قرار گیرد. پروژه به سرپرستی تمر اویار (Tamer Uyar)، دانشیار علوم الیاف در دانشکده بوم شناسی انسانی دانشگاه کرنل، انجام شده و اصلی چلبی اوغلو (Asli Celebioglu)، پژوهشگر پسادکتری سابق این دانشگاه، نویسنده اصلی مقاله است. پایه این فناوری، استفاده از نانوالیاف است؛ ساختارهایی که قطر آنها حدود هزار برابر کوچک تر از قطر یک تار موی انسان است. از طرفی، از آنجائیکه فناوری الکتروریسی حالا در مقیاس صنعتی قابل استفاده می باشد، امکان توسعه و مقیاس پذیری این شیوه هم وجود دارد.
منبع: نئوپدیا
این مطلب نئوپدیا را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب